
HISTORIA
Jaszczurowa
to wieś w województwie Małopolskim, od 1933 roku wchodząca w skład gminy
zbiorowej w Mucharzu w powiecie wadowickim. Graniczy z Kozińcem, Mucharzem,
Śleszowicami i Tarnawą Górną. Od początku swego istnienia należy do parafii
mucharskiej, ale w roku 1581 odnotowana jest jej przynależność do parafii w
Zembrzycach.
Od powstania, do połowy XIX wieku
była to typowa wieś szlachecka, ze wszystkimi konsekwencjami ustroju feudalnego,
ale w pewnym okresie około 1544 roku Jaszczurowa była królewszczyzną.
Wieś powstała w wyniku procesu
osadniczego realizowanego wzdłuż Skawy na odcinku pomiędzy Skawcami, a Zawadką
przez dworzanina księcia Oświęcimskiego, Żegotę z Bieńkowic od roku 1333 i
należała początkowo do Księstwa Oświęcimskiego, a po jego podziale do Księstwa
Zatorskiego. O dziejach tej wsi w XIV i XV wieku nie wiemy prawie nic. W roku
1515 Jaszczurowa była w posiadaniu braci Stanisława i Jana Jaszczurów.
W 1529 roku wieś należała do Jakuba Jaszczurowskiego. Procesował się on z Janem
Zembrzyckim (Zubrzyckim) o wrębywanie się do lasów zembrzyckich i przekopanie
rybnika.
W 1529 roku Jaszczurowa uiszcza biskupowi krakowskiemu dziesięcinę pieniężną w
kwocie 7 groszy, a plebanowi mucharskiemu po 3 ternary stołowego od kmiecia.
W roku 1530 Jan Zembrzycki podarował Zembrzyce i Jaszczurową królowi Zygmuntowi
Staremu. Za protekcją królowej Bony, w roku 1544 właścicielką Jaszczurowej stała
się Włoszka Izabela zwana Wenecjanką, gdyż pochodziła z Wenecji. Zembrzyce
natomiast nadal pozostawały w rękach żony Jana Zembrzyckiego, Katarzyny
Kamienieckiej herbu Pilawa, która oskarżyła Wenecjankę o wdzieranie się w jej
ojcowiznę, tj. w góry, lasy, dąbrowy i inne pożytki w Jaszczurowej, które
odstąpiła mężowi z zastrzeżeniem dożywocia dla siebie. W czasie procesu Izabela
Wenecjanka przedstawiła dokument królewski mocą, którego nabyła ona, od
Kamienieckiego ową część Jaszczurowej.
W XVII wieku dziedzicami Jaszczurowej byli Ewa Niewiarowska, Krzysztof i
Adam Palczowski, Krzysztof Palczowski, piastował funkcję pisarza ziemskiego
zatorskiego. Jako dziedzic Jaszczurowej i sąsiad folwarku Norbertanek w
Mucharzu, wkradł się w ich dobra położone po prawej stronie Jaszczurówki, za co
został pozwany przed urząd podkomorski. Do Mucharza i Jaszczurowej kilkakrotnie
zjeżdżała komisja. Wyrok zapadł na korzyść Norbertanek, które odzyskały grunty,
chałupę i ogrody postawione na gruntach mucharskich pod samym dworem. Ponadto na
granicy mucharsko jaszczurowskiej usypane zostały kopce graniczne.
Adam Palczowski zaś, za rozrzucenie tamy na gruncie mucharskim pozwany został do
sądu w Krakowie. Z wyroku sądu jako zadośćuczynienie został zobowiązany do
wycięcia w lesie jaszczurowskim 50 drzew i pięciu buków, dostarczenia ich na
brzeg Skawy i spławienia ich do klasztoru na Zwierzyńcu pod Krakowem.
W XVII wieku dziedzicem Jaszczurowej był też Andrzej z Radułtowic Witkowski,
zmarły w roku 1705.(...)
Z przeprowadzonych w roku 1690 rejestru podymnego w Księstwie Zatorskim
dowiadujemy się, że w Jaszczurowej było 35 dymów. Licząc 8 osób na 1dym, wieś
mogło zamieszkiwać około 280 osób. Była to zatem w owych czasach jadna z
liczniejszych wsi nad Skawą. W roku 1857 w Jaszczurowej i Jamniku zamieszkiwało
łącznie 630 osób.(...)
" W XVIII wieku Jaszczurowa przeszła w ręce Wilkońskich herbu Odrowąż,
Aleksander Wilkoński był właścicielem Jaszczurowej, Jamnika, a od roku 1767
pobliskiej Dąbrówki. Piastował funkcję miecznika oświęcimskiego, był deputatem
na Trybunał Koronny w roku 1738. Również on podobnie jak Palczowski nie kochał
swojego mucharskiego sąsiada. W dniu 11 sierpnia 1731 roku doszło na Wądolu do
istnego najazdu na cudze mienie. Rozkazał on mianowicie chłopom Jaszczurowskim
by ci skosili, załadowali na wozy i przewieźli do dworu w Jaszczurowej zboże
należące do folwarku Norbertanek w Mucharzu. Administrator mucharski Franciszek
Peczkowski tak opisuje to zdarzenie w meldunku na Zwierzyniec. "Wozów było 10, a
chłopów z kosami więcej jak 30, oprócz warty z fuzjami, siekierami i kijami.
Zboże, które było już zżęte na dwóch niwach zabrali na 4 wozy i wywieźli do
dworu w Jaszczurowej. Cała ta akcja trwała zaledwie godzinę. Zanim Mucharz się
zorientował było już po wszystkim." "Tenże Peczkowski sporządził imienny
wykaz biorących udział w tym rabunku. A byli to: słudzy Wilkońskiego Sebastian
Batorski i Szumowski na koniach oraz pospólstwo: Sebastian Czaicki, Marcin
Reksa, Jan Dura, Michał Szicior, Jakub Dura, Tomasz Ficek, Wojciech Siptak,
Jakub Biela, Błażej Pławny, Wawrzyniec Petek i Krzysztof Pławny. Ci byli z
wozami. Sebastian Kaczmarz, Błażej Sikora, Mikołaj Jamróz, Tomasz Bednarczyk z
kosami, Józef Skowicki z fuzją, Jan Ficek - karbowy jaszczurowski, W. Szeka
włodarz jaszczurowski. Na warcie z kijami stali Wojciech Czaicki, Mikołaj
Czaicki, Andrzej i Sebastian Piącik, Szymon Wróbel był też Matjasz pilarz
jaszczurowski, dwóch Żydów, którzy arendowali browar jaszczurowski, parobcy i
podparobcy, których nie udało się rozpoznać.
Takie zajazdy miały też miejsce na pograniczu Jaroszowic i Świnnej Poreby(...)".
"Na skutek nadmiernego ucisku chłopa pańszczyźnianego i niewiarygodnego wprost
zróżnicowania majątkowego w lasach beskidzkich powstawały kompanie zbójnickie.
Jednym z nich był Józef Baczyński.
Aleksander Wilkoński dobra swoje podzielił pomiędzy synów Antoniego i Tomasza.
Jaszczurowa z Jamnikiem stała się własnością Tomasza, a Dąbrówkę otrzymał
Antoni.
Po pierwszym rozbiorze jego posiadłość wynosiła 206 morgów roli, 166 morgów
stawów, łąk, sadów, polan, krzaków i pastwisk oraz las Suszyce o powierzchni 627
morgów. Łączny areał Tomasza Wilkońskiego w Jaszczurowej wynosił 999 morgów,
podczas gdy reszta chłopów zamieszkująca tę wieś dysponowała łącznym areałem 541
morgów.
Przy drodze z Mucharza do Jaszczurowej znajdował się dwór nowy, dwór stary,
oficyny, stajnie, wozownia, spichlerz, oranżeria, folwark, piła, browar, staw o
powierzchni 1,5 morgi, stodoły(...)"
Źródło:
http://www.spjaszczurowa.iap.pl/
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
|
|
|
||
Przydatne strony:
-------